نظر کاربران در مورد "به سوی ایستگاه فنلاند (جستاری در نگارش و کنش تاریخ) – گالینگور – ادموند ویلسون – حسن افشار – ماهی"
1 نظر تا این لحظه ثبت شده است
به سوی ایستگاه فنلاند (جستاری در نگارش و کنش تاریخ) – گالینگور – ادموند ویلسون – حسن افشار – ماهی
موجودی در فروشگاه : 0 عدد
0 بار ذخیره
1 نظر کاربران
ناموجود
زمان ارسال : 27 مهر
ناموجود :(
420.000 تومان
موجود شد خبرم کن!
جزئیات بیشتر
روش ویلسون با مارکس، ملغمه‌ای عجیب از پرتره‌نویسی بی‌استفاده و تبلیغاتی است.
تصویر بدون توهم با التماس های خاص و پربار جایگزین می شود. ویلسون مارکس را قربانی تضاد معمول انقلابی نشان می‌دهد، انسان‌دوستی که مردم را دوست دارد، اما مردم را دوست ندارد – یک آقای دکتر متکبر غیرقابل تحمل، یک دردسرساز، گزنده، پارانوئید، انسان‌دوستانه که به مشکل برخورده است. کنار آمدن با هرکسی به جز انگلس، یک بانوی دنیوی که تسلیمانه یک سبک نثر «طراحی» را از تعصبات انسانی را با قافله‌ای هرمتیک مانند مارکس عوض می‌کرد. رفتار وقیحانه و سبک تمسخر مارکس (مکالمه و ادبی) برای افراد آنارشیست مانند بودلر جوان (که در جریان انقلاب های 1848 به غارت یک اسلحه ساز پاریسی کمک کرد و سپس پس از تجهیز خود به استانداردهای طنزآمیزش، به خوبی با آنارشیست ها سازگار است. یک تفنگ شکاری زیبا و یک کمربند فشنگ چرمی، نزدیکترین سنگر را سوار کرد و شروع کرد به تشویق اوباش که اکنون کاملاً مسلح بودند، با «ما باید برویم و به ژنرال اوپیک شلیک کنیم!» – ناپدری بورژوای منفور او. اتحاد و ایجاد سازمان. ویلسون به صحنه‌هایی از این درک ادبی با چشم سرد درخشان، عذرخواهی می‌کند. ویلسون ترجیح می دهد عصبانیت خشمگین یک میللنگ را به عنوان سخت گیری عهد عتیق یک پیامبر ضروری تفسیر کند. اگر خندیدم ببخشید. من آنقدر بدبین هستم که نمی‌توانم یک شخصیت خاص را چیزی جز موتور حماقت خود باخته ببینم. ویلسون به طور ناگهانی از مارکس جابجا می شود همانطور که بالزاک یا فلوبر او را به مارکس می نوشتند که در پوستر شوروی ظاهر می شد. با این حال، من واقعاً از این چیدمان بدی نداشتم، زیرا دو طرف ویلسون (پرتره ساز و تبلیغ کننده) را به راحتی از هم جدا می کرد. وقتی ویلسون واقعاً می نویسد و استعداد ادبی خود را برای به تصویر کشیدن گذشته به کار می گیرد، نتیجه یک مارکس است که انسان است و خود متناقض و واقعی است. رنج‌های خانواده‌اش که در بدترین کابوس دیکنزی که لندن می‌بایست ارائه می‌کرد به دام افتاده‌اند (قاضی‌کننده‌ها، دلال‌ها، نوزادان مرده)، باعث ترحم واقعی می‌شود. و مقاومت مارکس در برابر سلطنت پروس در طول انقلاب‌های 1848 آنقدر بی‌باک و مردانه بود که از تحقیر ابرویی که معمولاً هر زمان که «تکه‌های ضعف» او را بررسی می‌کنم، گریبانم را می‌گیرد، دفع می‌کرد.