نظر کاربران در مورد "زلیخا چشم هایش را باز می کند – گوزل یاخینا – زینب یونسی – نشر نیلوفر"
1 نظر تا این لحظه ثبت شده است
زلیخا چشم هایش را باز می کند – گوزل یاخینا – زینب یونسی – نشر نیلوفر
انتشارات : نشر نیلوفر
موجودی در فروشگاه : 3 عدد
0 بار ذخیره
1 نظر کاربران
موجود در انبار
از انتشار کتاب مدتی می گذرد. ترجیح میدهم اپیزودی را به شما بگویم که در اولین خواندن رمان بیشتر مرا تحت تأثیر قرار داد. روز قبل فقط برای این منظور آن را مرور کردم. این اپیزود نه به زلیخا، نه به شوهر آزارگر او، مورتاوا، و نه حتی به ایگناتوف، فرمانده اردوگاه بدسرپرست مربوط می شود.
متوجه شدم برخی از خوانندگان با فرمانده همدردی می کنند. برای من، او یک شخصیت نسبتاً تعریف نشده و پاک شده باقی ماند. در مورد همین خوانندگان فکر می کنند که زلیخا چشمانش را باز می کند رمانی عاشقانه (در زمان وحشت) خواهد بود. به نظر می رسد برای من خواندنی عجولانه است. گوزل یاخینا در واقع رمانی درباره بیداری یک وجدان نوشت. و این در مورد ایگناتوف نیست که در الکلیسم و بی تفاوتی فرو می ریزد، بلکه درباره زلیها است.
شخصیت دیگری که از تاریکی بیرون می آید (و خود را از طریق فداکاری و عشق به دیگران نجات می دهد) جراح ، استاد دانشگاه کازان (پایتخت امروز تاتارستان) است. در مورد او در قسمتی است که در همان ابتدای این یادداشت ذکر کردم. صحنه البته قبل از تبعید اتفاق می افتد. دکتر لیبه به تازگی از خواب بیدار شده است (در مطبش می خوابد)، ردای خود را پوشیده و از خدمتکار گرونیا می خواهد که یک فنجان قهوه برای او بیاورد. در این بین آبپاش به دست می گیرد و درخت زینتی خود را کنار پنجره آب می دهد. سپس برای کار آماده می شود. او یک دوره، یک رساله خواهد نوشت. در طول شب ایده های جدیدی به ذهنش رسید.
آرامش معلم با دیدار بانویی به نام ایلونا به هم می ریزد. لیبه یک “نابغه”، “نابغه” است، ده ها زن از او مشاوره می خواهند و از متخصص انتظار تشخیص دقیق دارند. ایلونا دوست دارد بچه داشته باشد، او هرگز باردار نشد. او احتمالاً به پزشکان دیگر نیز مراجعه کرده است، لیبه آخرین امید او است، فقط او می تواند به او کمک کند. بالاخره او یک بار به مادرش هم کمک کرد. ایلونا که به صورت کج روی صندلی راحتی نشسته و با ناخنی که به پایش چسبیده است، مشکلی را که با آن روبروست توضیح می دهد. لیبه طفره می رود. او از او می خواهد که یک روز دیگر به دنبال او بگردد، حالا او به زمان فشار آورده است، باید به دانشگاه برود.
زن با تعجب به زانو در می آید و با دستانش روی میز را می گیرد و می خواهد او را تحت سلطه خود درآورد. و تنها پس از آن او با وحشت متوجه شد: “گرد و غبار همه چیز را پوشانده است: روی میز، وسایل تحریر، جوهردان باز با گودال کوچکی از جوهر خشک شده در پایین، ورق کاغذ سفید و بی آلایش و پاشنه با نوک شکسته. روی آن نشسته است پروفسور مبهوت شد و فنجان قهوه اش را جلوی خودش گرفت و انگار از خودش دفاع می کرد. فنجان ترک بزرگی دارد و کاملا خالی است… لیبه به ساعتش نگاه می کند. زبان ها هنوز روی صفحه است.» دکتر برجسته عقلش را از دست داده بود.