نظر کاربران در مورد "مالیخولیای زمان – آلکساندر ساکوروف – مهران صفوی -(گیلگمش) چشمه"
1 نظر تا این لحظه ثبت شده است
مالیخولیای زمان – آلکساندر ساکوروف – مهران صفوی -(گیلگمش) چشمه
انتشارات : چشمه
موجودی در فروشگاه : 2 عدد
0 بار ذخیره
1 نظر کاربران
موجود در انبار
درباره سینمای ساکوروف و کتاب “مالیخولیای زمان”
ساکوروف در کشتی روسی با به نمایش در آوردن چند سده از تاریخ روسیه در موزه ارمتیاژ و خلق شخصیتهای خیالی دیپلمات سرگردان فرانسوی و راوی روسی، مکالمهای را با تاریخ سرزمین خود برقرار کرد. همان مکالمهای که از نخستین فیلمهایش آغاز شد، و با مرثیههایش، فاوست، سهگانه قدرت، فرانکوفونیا و … ادامه یافت. به عبارتی ساکوروف از تاریخ آغاز کرد و در این مسیر سینما به کمک او آمد تا دغدغههای تاریخیاش را که یک بار از زبان راوی کشتی روسی ابراز کرده بود، به شکل گستردهتری بیان کند.
“قدرت” و “خوانش غالب تاریخ”، مهمترین چیزهایی است که ساکوروف در آثار خود به چالش میکشد. هنرمندی که در سرزمین پهناور روسیه زاده شد. مرزی میان آسیا و اروپا. جایی در برزخ میان پذیرفته شدن در فرهنگ غرب و تعلق و پیوستگی به فرهنگ شرق. سرزمینی با تاریخ پر فراز و نشیب از حاکمانی که در کشاکش این تعارضات غالبا سیاستهای پیچیده و بیرحمانهای در پیش گرفتهاند و از این رو همواره مورد نفرت تاریخ واقع شدهاند. این برزخ و تعلیق و این نفرت تاریخی در تعارض با میراث فرهنگی و ادبی و تاریخی بزرگان هنر و ادبیات روسیه است. مکالمه راوی و دیپلمات فرانسوی که از یک سو بر اهمیت و ارزشهای فرهنگی روسیه تاکید دارد و از دیگر سو ضعفها و عقبماندگیهای آن را برجسته میسازد، روشنگر همین تعارض تاریخی است؛ به سان غربگرایی تزاری در تضاد با غربستیزی سوسیالیستها.
ساکوروف در فیلمهای مولوخ، تورس و خورشید و در فیلم اخیرش اسکازکا (قصه پریان) چهرهای متفاوت از دیکتاتورهای بزرگ تاریخ به نمایش گذاشته. روایتهایی که شرح موقعیتهایی از زندگی روزمره دیکتاتورهاست.
در مولوخ، هیتلر را در اقامتگاه تفریحیاش میبینیم. مشغول خوشگذرانی و گپ زدن با دیگر مهمانان. در تورس، لنین را در بستر بیماری و رو به اضمحلال میبینیم. و در خورشید، واپسین روزهای امپراتوری هیروهیتو را میبینیم. در شرایطی که مجبور شده از مقام الهیاش کنارهگیری کند.
نه تاریخ، نه شخصیتها و نه گذر زمان هیچکدام با ذهنیت و انتظار ما از تاریخ و روایت بیوگرافیک همخوان نیست. شاید به همین خاطر است که کتاب درباره سینمای ساکوروف با نام “مالیخولیای زمان” منتشر شده. زمانپریشی و اعوجاج تصاویر خصیصه ای قابل تامل در سینمای این فیلمساز بزرگ روسی است. ساکوروف دریچه متفاوتی رو به تاریخ میگشاید که از بعد دیگری ما را وارد زمان و مکان میکند. او به خاطر همان ریشههای فرهنگی و تاریخیاش که اشاره شد، همواره از خلال تصاویر منحصر به فردش قرائت متفاوتی از تاریخ به دست میدهد. و در همه حال قدرت را مورد ریشخند و تمسخر قرار میدهد. همان چیزی که در فیلم اخیرش مشهود است.
کتاب “مالیخولیای زمان” در بخش اول (نمای نزدیک) به تفصیل به تحلیل و خوانش کشتی روسی ساکوروف پرداخته. در بخش دوم (نمای متوسط) بر پرترههای سینمایی و همان خوانش متفاوت او از فرهنگ سرزمینش و نقد قدرت، متمرکز شده. و بخش پایان (نمای خیلی نزدیک) به مصاحبه پل شریدر با ساکوروف اختصاص یافته.