اما نه، انسان به اين سبب نمي‌ميرد که به دنيا آمده، زندگي کرده و پير شده، بلکه به علتي مي‌ميرد. دانستن اين‌که مامان به علت سن و سالش به مرگ نزديک بود، از اين غافلگيري دهشتناک نکاست؛ او يک غده سرطاني داشت. سرطان، انسداد شريان و نارسايي‌هاي ريوي همان‌قدر سبعانه و پيش‌بيني‌ناپذيرند که از کار افتادن موتور هواپيما در سينه آسمان، مادرم در آن انزواي احتضار همه را تشويق به خوش‌بيني مي‌کرد و بهاي بي‌نهايت هر لحظه را مي‌دانست. پافشاري بيهوده‌اش نيز پرده اطمينان‌بخش ابتذالات روزمره را مي‌دريد. هيچ مرگي طبيعي نيست…
اولین نفری باشید که نظر خود را ثبت می کنید