دیدار به قیامت - پی یر لومتر - مرتضی کلانتریان - آگاه
این داستان در روزهای پایانی جنگ جهانی اول و در سنگرهای میان آلمان و فرانسه روی میدهد. نویسنده میکوشد در این کتاب، خشونت و جنون نهفته در روح جنگ و در هم پیچیدن روابط انسانی و اجتماعی در چنین زمان و فضایی را به تصویر بکشد. همچنین نشان دهد چگونه میراث جنگ در دنیای پس از آن خود را بروز میدهد. کتاب اینگونه آغاز می‌شود: «همهی آنهایی که تصور میکردند این جنگ بهزودی پایان خواهد یافت دیرزمانی است که در همین جنگ جان باختهاند. دقیقا از همین جنگ. برای همین آلبر شایعههای ترک مخاصمه را چندان جدی نمیگرفت.
بیشتر از تبلیغاتی که اول جنگ رواج داشت به این شایعهها بها نمیداد، همانها که میگفتند گلولههای بُشها آن قدر نرم است که مثل گلابیهای پُخته وقتی به لباس نظامی فرانسویها میخورد وامیرود، که موجب شلیک خندهی نظامیان فرانسوی میشد. آلبر انبوهی از نعشهای همینها را دیده بود که هرکدام در حال خندیدن با یکی از همین گلولههای نرمِ آلمانی از پا درآمده بودند. آلبر خوب متوجه بود که امتناع از قبول ترک مخاصمه از دیدگاهاش به جادو سرچشمه میگرفت: هرچه شخص بیشتر آرزوی صلح داشته باشد، کمتر به خبرهایی ارزش میدهد که بهنحوی برای رفع بلا منتشر می‌شود. این خبرها هر روز در امواج فشرده پخش میشدند و همهجا هرکس به فراخور حال خود آنها را تکرار میکرد: جنگ واقعا تمام خواهد شد.
آدم حتّا سخنانی را که به سختی باورکردنی بود میشنید، دربارهی لزوم مرخص کردن سربازانِ پیری که سالها در جبههها علاّف بودند و کاری هم از آنها ساخته نبود. ولی وقتی ترک مخاصمه دورنمای قابل قبولی گرفت، امید زنده رسیدن به آن حتّا بین بدبینترین نظامیها هم کمکم به وجود آمد. این شد که دیگر کسی اشتیاقی برای حمله به دشمن نشان نمیداد.»
کتابی بسیار عجیب که برنده جایزه گنکور شده است – سطحی تر از آن چیزی است که شما از داستان های ادبی فرانسوی انتظار دارید (نویسنده بیشتر به عنوان نویسنده فیلم های هیجان انگیز شناخته می شود)، اما بسیار سطحی تر است. در واقع به نظر نمی رسد که واقعاً در مورد چیزی باشد، به جز یک رشته حوادث مرتبط مبهم که شامل دو بازمانده از جنگ جهانی اول و در بیش از ششصد صفحه است، این واقعاً کافی نیست. این کتاب خیلی طولانی است. در واقع تا زمانی که در نهایت به پایان رسیدید، مدت‌هاست که به صورت استعاری صندلی‌ها را روی میزها گذاشته‌اید و چراغ‌ها را خاموش کرده‌اید.
شروع بسیار هیجان انگیزی داریم: یک میدان جنگ در روزهای پایانی جنگ، نوامبر 1918، و دو سرباز خصوصی فرانسوی که زندگی آنها در لحظه ای از ملودرام نزدیک به مرگ در کنار هم قرار می گیرد. تلاش‌های بعدی سربازان برای انجام آن در پاریس پس از جنگ با هجوم سرمایه‌داران این کشور برای تأمین مالی یادبودهای جنگ آمیخته می‌شود: در حالی که مفهوم سرباز فرانسوی مورد تجلیل و تجلیل قرار می‌گیرد، سربازان واقعی زنده‌مانده، که بسیاری از آنها به طرز فجیعی مجروح شده‌اند. ، طرد و طرد می شوند.